باشد . در غير اين صورت او به بيت آل الله راه نمىيافت و شروط لازم براى همسرى ولى اعظم الهى ، امام صادق ( ع ) را پيدا نمىكرد و توانايى روحى براى مادرى كامل‌ترين افراد بشر ، حضرت موسى بن جعفر ( ع ) را نمىيافت . به يقين مىتوان گفت آن بانو هر چند از اهالى بربر بود ، هيچ‌گاه دچار شرك و كفر و ساير كدورت‌هاى معنوى نشد و اين ناشى از ويژگى منحصر به فردى است كه تنها در افرادى انگشت‌شمار همچون مادران اولياى خدا ، وجود دارد . تعابيرى چون « مُصَفّاةٌ مِنَ الأرجاسِ كَسَبيكَةِ الذَّهَب » ، « ما زالَتِ الملائكةُ تَحرِسُها » ، « مُهَذَّبَةٌ مُصَفّاةٌ مِنَ الأرجاسِ » ، « ما زالَتِ المَلائِكَةُ تَحرِسُها حَتّي ادِّيَت إلى كِرامَةٍ مِنَ اللهِ لي وَ الحُجَّةِ مِنْ بَعدي » « 1 » بيانگر همين ويژگى ممتاز است . ملا صالح مازندرانى درباره فرشته‌اى كه حافظ آن بانو بوده ، گفته است : لَعَلَّ الْمَلَكُ الَّذِي كانَ يَحرِسُها هُوَ ابْيَضُ الرَّأسِ وَ

--> ( 1 ) . عبارت اخير را ابن شهر آشوب در مناقب آل ابىطالب ، ج 1 ، ص 228 عنوان كرده و معنايش اين است : « همواره فرشتگان الهى او را حراست مىكردند تا به كرامتى از سوى خداوند كه براى من و حجت پس از من بود ، نايل گرديد . » ظاهراً مقصود از اين كرامت ، شايستگى حضرت حميده براى ازدواج با امام صادق ( ع ) و مادرى موسى بن جعفر ( ع ) بوده است و به نظر مىرسد رتبه و مقام مادرى اهل بيت ، برتر از مقام همسرى آنان است .